یادداشت های یک عقرب صورتی !

هر چند وقت یه بار می رم پست های قدیمی اینستاگرام و فیض بوقم رو می بینم و چیزهایی که زیرشون نوشتن رو می خونم . هیچ چیز به اندازه اظهار لطف شاگردای قدیمیم که خیلی وقته دیگه از من گذشتن برام دل چسب نیست . در واقع با این کار دوپینگ می کنم . امشب یکی از شاگردام تو اینستاگرام برام پیام داد و تولدم رو تبریک گفت . اگر حمل بر خودستایی و خود بزرگ بینی نشه دو جمله از پیامش رو می نویسم : شما جزو اساتیدی بودید که در خاطر من حک شدید . دوست دارم بازم سر کلاستون بشینم و... راستش این روزها مثل قبل دل و دماغ ک...

ادامه مطلب