تار عنکبوت

زیاد دور نمی رم ، همین بیست سال پیش نه این که اوضاع بهتر بود که همین بود و شاید هم بدتر . اوضاع اقتصادی و اجتماعی افتضاح ، روابط آدما افتضاح ، شادی رسمی فراموش شده و سهم ما روزمره گی بود ولی چیزی که باعث شده فکر کنیم شادتر بودیم اینه که شبکه های اجتماعی و نت یا نبودن و یا خیلی فراگیر نبودن. صبح که از خواب پا می شیم ، ناخودآگاه دستمون می ره سمت گوشیمون و شبکههای اجتماعی و شوربختانه یا اخبار بد و یأس آور می بینیم و یا عکس های خوش گذرونی های برخی که واقعن مرفهن یا ادای مرفهین رو در میارن . اخبار بد که خوب اسمش روشه .کار خودشو می کنه . اما امان از اون عکس ها . دمار از روزگارمون در میاره . اون موقع است که شروع می کنیم به مقایسه و شمردن بدبختیامون و حالمون بدتر می شه . تنها راهش زنده گی در جاییه که تکنولوژی در اون راهی نداشته باشه و فقط خودمون باشیم و از زنده گی لذت ببریم . آرزویی تقریبن محال ...

یادداشت های یک عقرب صورتی !...