رونوشت برابر اصل

باسمه تعالی

جناب آقای دکتر رحیمی

معاونت محترم آموزشی دانشگاه

خرسندم که درسی و ششمین سالگرد تأسیس دانشگاه به نامه ی شماره ۴/۷۶۲/ص/۹۷ مورخ ۹۷/۲/۲ آن معاونت محترم پاسخ می دهم . در متن نامه آمده است که بنده کسر ساعت حضور دارم . درست ! اجازه می خواهم در ابتدا چند کلمه ای در خصوص ماهیت وجودی دانشگاه بنویسم . ماهیتی که موجب مشکلات مبتلابه کنونی است . دانشگاه آزاد اسلامی با هدف تسهیل ادامه ی تحصیل جوانان بدون هیچ پشتوانه ی علمی و بدون هیچ گونه کار مطالعاتی و امکان سنجی در ابتدای دهه ی شست تأسیس شد . قطعن خاطر مبارک حضرتعالی هست که تا ابتدای دهه ی هفتاد ، حتا کمیته ی هیأت علمی هم نداشت . فضای آموزشی که پیشکش ! در سال های انفجار جمعیت ، جوانان اقبال خوبی به این دانشگاه نوظهور داشتند و همین باعث شد دانشگاه رشدی قارچ گونه به خود گرفته و بی حساب رشد کند . توسعه ی کمی در الویت برنامه های دانشگاه بود که سد البته برنامه ای هم در کار نبود که اگر بود ، چنین روزهایی پبش بینی شده و توسعه ی کمی تحدید می شد . خاطرم هست که در سال های نه چندان دور بنده ی کمترین فقط برای یک عنوان درس (رسم فنی) چهل ساعت در هفته کلاس می رفتم که هشت ساعت از آن بدون تخصیص حق التدریس و فی سبیلالله بود . اکنون چگونه است که برای همان درس هر سه ترم یک بار فقط یک کلاس نهایتن پنج نفره جمع و جور می شود ؟

شوربختانه هنوز تفکر توسعهی کمی و توجه به شاخص های کمی در اهم الویت های دانشگاه است . هنوز میزان کارآمدی ، ساعات حضور است . حضور برای چه ؟ با کدام امکانات ؟ هم کاران هیأت علمی حتا جایی برای نشستن ندارند تا چه رسد به امکانات پژوهشی .

در دو هفته ی گذشته برای انجام برخی امور اداری به بخش های مختلف اداری دانشگاه که یکی از آن ها هم زیر مجموعه ی معاونت آموزشی بود مراجعه کردم . به ضرس قاطع عرض می کنم که قریب به اتفاق کارمندان فقط ساعت پر می کنند و عملن بی کارند که خوب به لحاظ سیستم سنجش عملکرد دانشگاه حرجی بر آن نیست .

در همان زمان مطلع شدم که حق جذب مدیران و صاحب منصبان دانشگاه که هم حق مدیریت دارند و هم اضافه کاری و حق مأموریت ، حداقل هشتاد درسد تعیین شده و سایر هم کاران هیأت علمی پنجاه درسد ! علی برکت الله !

در پایان به نکته ای اشاره می کنم که پس از هفده سال خدمت خالصانه در دانشگاه شدیدن آزارم داد و تبعات آن هنوز هم باقیست .

پنجم اسفند ماه نود و پنج بنده برای رسیده گی به امور پروژه ای شخصی از دانشگاه مرخصی بدون حقوق گرفتم و دقیقن ده روز پس از آن با سقوط از ارتفاع و شکستن پاشنه ی پای چپ ، شش ماه خانه نشین شده و ضرر هنگفتی کردم و در همان ایام درخواست تبدیل مرخصی بدون حقوق خود به مرخصی استعلاجی کردم که متأسفانه مورد پذیرش واقع نشد . و بازگشت به کار بنده از ابتدای نیمسال اول نود و شش منظور شد که شوربختانه این عدم پذیرش از سوی دانشگاه موجب انباشت اقساط عقب افتاده شد که بنده با صفر ریال درآمد قادر به پرداخت آن ها نبودم . بد نیست بدانید در بیست و هفتم اردیبهشت ماه امسال میزان حقوق دریافتی من ۳۳۲۲ ریال معادل سیصد و سی و دوتومان بوده است !

از تصدیع اوقات شریف جنابعالی پوزش می خواهم .

ارادتمند

مزدا چاوش اکبری

بررسی از مرجع رونوشت طبق کپی رایت : جناب آقای دکتر حیدری ریاست محترم دانشگاه

یادداشت های یک عقرب صورتی !...